شوم ، فرمود : همه را به تو عطا كردم ، گفت : پروردگارا بيشتر عنايت كن ، فرمود : به تحقيق قلبهاى آنان را جايگاه تو و ذريّه‌ات قرار مىدهم ، گفت : پروردگارا بس است مرا ، آنگاه ابليس گفت : ( قسم به عزّت و جلالت هر آينه همه آنها را به جز بندگان خالص‌شدهء تو ، گمراه مىكنم و از برابر و از پشت سر و از جانب چپ و راست بر آنها وارد مىشوم [ 1 ] ) ابو عبد اللَّه ( ع ) فرمود : وقتى كه خداوند تبارك و تعالى آنچه را كه ابليس درخواست كرد به او عطا نمود ، آدم ( ع ) گفت : پروردگارا ابليس را بر فرزندان من مسلّط گردانيدى و او را مانند خون در رگهاى ايشان جريان دادى و هر چه خواست به او عطا كردى ، پس واى بر من و فرزندانم ، چه بر سر ما خواهد آمد ؟ فرمود : از تو و فرزندانت هر عمل بد ، يكى حساب مىشود و هر عمل نيك ده تا ، گفت : پروردگارا بيشتر به من عنايت كن ، فرمود : باب توبه تا وقتى كه جان به گلوگاه رسد ، گشوده است ، گفت : پروردگارا بيشتر عنايت كن ، پروردگار فرمود : مىآمرزم ، مىآمرزم ، مىآمرزم و هيچ پروايى ندارم ، آدم گفت : پروردگارا كفايت نمودى مرا ! در اينجا راوى خطاب به امام ( ع ) مىگويد : فدايت گردم ، به چه سبب ابليس از جانب خدا مستحق آن عطاها گرديد ؟ فرمود : به چيزى كه به وسيلهء آن شكر خداى تعالى را بجا آورد ، گفتم : فدايت شوم آن چه بود ؟ فرمود : دو ركعت نماز بود كه آن را در آسمان بجا آورد و چهار هزار سال به طول انجاميد ، در اين خصوص مىگوييم : در نهج البلاغه از قول آن حضرت نقل شده كه ابليس دو ركعت نماز در آسمان بجا آورد كه شش هزار سال به طول انجاميد كه معلوم نيست از سالهاى دنيا بوده يا از سالهاى آخرت و بنا بر اين اگر از سالهاى آخرت بوده باشد ، هر آينه به عددى بسيار بزرگ منطبق مىگردد ، و بدان كه جماعتى از صوفيه از ابليس به جهت امتناع از سجده تشكّر مىكنند و مىگويند سجده فقط به خدا اختصاص دارد و ابليس را به همين جهت سيّد الموحّدين ( آقاى يگانه پرستان ! ) مىدانند كه لعنت خدا و ملائكه و جميع مردم بر او و ايشان باد . و در كتاب ( فضائل الشيعه ) شيخ صدوق با اسناد به ابى سعيد خدرى مىگويد :

--> [ 1 ] سوره حجر ، آيه 40 .